Het Vermoeden

Monologenfestival: Het verhaal van mevrouw N.N.

2012-01-11T08:03:00.000-08:00

Afgelopen maandag begonnen met de repetities voor het Monologenfestival. Marjanne Deijl speelt dan "Het verhaal van mevrouw N.N.", geschreven door Tsjechov. Aan de leestafel leest Marjanne de tekst, ik geef aanwijzingen. Gedurende avond wordt het verhaal steeds levendiger en krijgt Marjanne steeds meer zin om de tekst weg te leggen en te gaan bewegen. Maar dan moet ze natuurlijk eerst de tekst kennen.

- Fedde Spoel

Polinka op het ATFR 2011

2011-11-27T03:43:00.001-08:00

We, Marjanne en ik, spelen Polinka in de kleine zaal van het OT Theater. Niet echt een kleine zaal want groter dan wat ik gewend ben. Bij de opbouw blijkt er een klein misverstand over het licht. Gelukkig wordt het snel opgelost door de twee vriendelijkke vrouwelijke technici die in de kleine zaal het licht doen. Zou het expres zijn dat in de grpte zaal twee mannen de scepter zwaaien over het licht?

We spelen onze voorstelling voor een man of tien. Het festival is druk bezocht maar de aandacht van het grote publiek gaat duidelijk naar de grote zaal en de voorstellingen in de wedstrijd. Het spelen gaat goed, stukken beter dan tijdens het Tsjechov-festival, alhoewel ik korte tijd na de start het gevoel heb dat ik te snel ga, te gehaast ben. Ik vergeet een regel en tijdens een lange claus gooi ik wat zinnen door elkaar, maar nergens zal dat de onwetende toeschouwer opgevallen zijn.

We zijn tevreden.

Het 'Vermoeden' speelt "Polinka"

2011-08-26T02:28:00.000-07:00

Morgen, aanstaande zaterdag 27 augustus, speelt Het 'Vermoeden' een kort verhaal van Tsjechov in Café Tsjechov&Co op Katendrecht in het kader van de Tsjechov-vierdaagse. Herbij meer informatie over de avond.

TSJECHOV-AVONDVIERDAAGSE 4
Aanvang: 20:00

Vier dagen lang staat het werk van Anton Tsejchov centraal in zijn eigen letterencafé op de Kaap: de eerste twee dagen proza (onder auspiciën van Arie van der Ent), de laatste twee dagen toneel (onder auspiciën van Reinier van Mourik). Als zondagbonus: Paul van Soest speelt Moskou-Petoesjki, naar Venedikt Jerofejev
Programma za. 27:
René Roza sterft in De Kersentuin
Nico van Riessen speelt Over de Schadelijkheid van Tabak
Irene Siekman beweegt door De Kersentuin
Fedde Spoel en Marjanne Deijl van Het 'Vermoeden' spelen Polinka

PAUZE

Theatergroep ZIJ speelt Drie Zusters (in de bewerking van Bart Moeyaert)
Hans Kooiman leest Romance met Contrabas
Adviesprijs toegang: €5 (discrete betaalbus aanwezig)

Café Tsjechov&Co is te vinden op de Delistraat 2 op Katendrecht.

2010-12-01T06:14:00.001-08:00

Testje van Ping FM

Zondag

2010-10-18T19:12:00.000-07:00

Op zondag zijn er twee voorstellingen van De Mooie Onbekende. Een middagvoorstelling en een avondvoorstelling. De middagvoorstelling zit zo'n beetje helemaal vol en wordt gespeeld bij volle zon die door de grote ramen naar binnen valt. Ik besluit om de gordijnen niet dicht te doen en het stuk te spelen bij daglicht. Van het opgestelde licht is bijna niets te zien. Achteraf beschouw ik dit niet als de beste keuze. Het verhaal wint bij de bekrompenheid van een afgesloten ruimte. De spelers doen het goed en ik vind het vierde bedrijf tussen de echtgenoot Leon Rauch en de Mooie Onbekende vooral een stuk beter. De reacties zijn opnieuw enthousiast. Mijn hele familie is aanwezig, vader, moeder, broers, schoonzus en zus en ik ben blij dat ze nu eens allemaal zien waar ik me mee bezig houdt en ben natuurlijk blij dat het een stuk is waar ik trots op ben.

We eten tussendoor tezamen in het restaurant dat we de dag er voor niet konden vinden, de Saté Club. Ditmaal heb ik beter mijn best gedaan het goed te regelen op de vrije zaterdag tussen de twee voorstellingen. Het blijkt op de Oostzeedijk gevestigd en niet op de Oudedijk waar we vrijdag waren. We krijgen een reeks gerechten op stokjes. Erg lekker maar mijn gedachten dwalen van tijd tot tijd af naar de voorstelling.

's Avonds spelen we de laatste voorstelling, nu weer bij donker. De voorstelling is trager dan de voorgaande, maar ik vind dat de spelers het goed doen. Ze pakken alle emoties goed en intens. Maar misschien dat de bruiloftsscène nu iets te lang duurt in verhouding. Ik ben wel ontroerd aan het einde van die scène, die tijdens de laatste repetities toch een beetje het zorgenkindje van de voorstelling is geworden. De oneven genummerde bedrijven zijn grotendeels hetzelfde gebleven, het tweede bedrijf is uitgewerkt voor het Dialogenfestival en het vierde bedrijf kwam er een beetje achteraan hangen en had in diepte nog verder uitgewerkt kunnen worden. Maar dat zijn de omstandigheden.

Ik kijk met veel plezier en ook trots terug op de drie voorstellingen. Trots op mijn acteurs die het toch maar weer geflikt hebben, trots op de vormgeefster die de voorstelling geweldig heeft vormgegeven en blij met de goede samenwerking met de dramaturg. Wie weet komt er nog eens een voorstelling met deze groep, de tijd zal het leren. Eerst maar eens met z'n allen evalueren.

De eerste voorstelling

2010-10-16T12:11:00.000-07:00

De eerste voorstelling zit er op. Het is erg goed gegaan. 's Ochtends laad ik met Dokter Kees alles uit de bus van Het Houten Been Theater, dan laden we de bus uit met het licht en geluid. 's Middags doen we twee doorlopen, eentje zonder Mevrouw Mielke en zonder kostuums, een tweede compleet met licht en geluid. We zoeken het restaurant waar ik heb gereserveerd, kunnen het niet vinden en eten bij een Thais restaurant, het eerste de beste dat we kunnen vinden. De regen stroomt naar beneden dus het is niet echt prettig om op straat te blijven rondlopen. De baas van het restaurant belooft ons dat we kunnen eten en binnen drie kwartier weer buiten kunnen staan, dus we schuiven aan aan een lange tafel.

Na het eten rijden we terug en is het tijd voor de laatste voorbereidingen. Met Kees sta ik bij de kassa en laat het publiek binnen, de spelers kleden zich aan en worden gegrimeerd. Het ziet er prachtig uit nu het buiten donker is en alle lichten zijn opgesteld.

De voorstelling begint met grote vaart en intens en het loopt allemaal als een trein. Er zijn kleine schoonheidsfoutjes, een lamp die niet uitgaat, een lamp die te vroeg brandt, maar over het algemeen gaat het prima en de reacties zijn hartverwarmend.

Na de voorstelling praat ik nog met twee spelers over het dieptepunt in het repetitieproces en hoe blij ik ben dat we toch hebben doorgezet en dat de voorstelling er nu staat.

Foto: Kees Deenik, v.l.n.r. Zweitze Zwart en Eugenie van Vendeloo

Nog één repetitie

2010-10-14T08:04:00.000-07:00

Vanavond nog één repetitie en dan is het zover. Morgen staan we in het theater, of eigenlijk meer op de locatie, in de bar van Podium O950 aan de Oostmaaslaan. Vorige week de laatste repetitie waarbij we compleet waren en dat was te merken. Als iemand een andere speler moet vervangen hangt het stuk toch aldoor een beetje als met houtje-touwtjes aan elkaar, is de groep compleet dan gaan er ook dingen mis maar dan is er altijd iemand die wat mis gaat op kan vangen.

Vorige week gingen de eerste twee bedrijven zeer naar mijn zin, bij het derde ontspoorde het stuk enigszins en vandaar werd het steeds rommeliger. Maar in het laatste bedrijf pikten de spelers het toch weer op. Vanavond dus nog wat punten op i zetten en morgen aan het einde van de middag een generale op locatie.

De Mooie Onbekende: Incompleet

2010-09-30T11:59:00.000-07:00

Opnieuw zijn we incompleet bij de repetitie op donderdag. Ik heb nog hemel en aarde proberen te bewegen om de repetitie te verzetten naar een andere dag maar dat is, zoals ik eigenlijk al verwachtte met zo'n grote groep spelers, niet gelukt. Gelukkig kan De Bruidegom de rol van Christian overnemen en zo doen we een rommelige doorloop van het hele stuk.

Na afloop reageren de spelers ongelovig als ik hun vertel dat ik niet ontevreden ben. Maar het valt me niet tegen. Het is rommelig, ook omdat er een speler ontbreekt, soms zijn de spelers ongeconcentreerd en daardoor hun tekst kwijt, maar dat is mijns inziens te wijten aan het feit dat alles ondertussen bekend is. Het spelen begint te veel routine te worden. Het is tijd om voor publiek te gaan spelen. Dan zal het vuur terugkeren en ben ik er van overtuigd dat mijn spelers alles op alles zullen zetten omhet publiek te veroveren. Nog twee weken, dan is het zover.

De Mooie Onbekende: Het vierde bedrijf

2010-09-20T14:33:00.000-07:00

We werken aan het vierde bedrijf van De Mooie Onbekende. Drie bedrijven hebben we al gespeeld tijdens het Eenakterfestival van vorig jaar, het tweede bedrijf is opgevoerd tijdens het Dialogenfestival in Delft. Het vierde bedrijf is het enige bedrijf dat nog niet af is en nooit door ons voor publiek gespeeld.

We zijn met zijn vijven. De twee acteurs, De Mooie Onbekende en haar Echtgenoot, de Vormgeefster, de Dramaturg en ik. De andere acteurs hebben deze avond vrij. Samen zoeken we naar hoe het bedrijf gespeeld moet worden en langzamerhand, in de loop van de avond, krijgt de lange scène vorm. De scène duurt ongeveer een minuut of acht en is ingewikkeld. Er gebeurt niet echt veel, maar wel in het hoofd van De Mooie Onbekende en er vindt een belangrijke kentering in haar plaats.

Toch komen we een heel eind. We werken aan mise-en-scène, aan tekstbehandeling, aan de kostuums met de Vormgeefster, aan de intenties van de personages. Volgende week gaan we het inpassen in het gehele stuk.

Nieuwe hond

2010-09-10T01:02:00.001-07:00

Op donderdag repeteren we voor het eerst met Reinier, de Nieuwe Pool en de Nieuwe Hond. We doen vier bedrijven. Omdat Pim, de Nieuwe Bruidegom, er niet is slaan we het vierde bedrijf over. Reinier speelt de Pool angstiger, wat mooi is. Een nieuwe speler brengt altijd nieuwe elementen in. Geen enkele speler is hetzelfde, elke acteur brengt altijd zichzelf mee en de inzichten die hij op de rol heeft. De hond speelt hij juist grimmiger, gevaarlijker. Terwijl we de laatste tijd met een staande hond speelden, is Reinier weer een kruipende hond. Ik weet niet wat ik het mooiste vind. Ik wil alle vier de mogelijkheden graag vergelijken, met en zonder masker, staand en kruipend.

Het laatste bedrijf gaat het moeilijkst. Het feest draait nog niet op volle toeren en we moeten de exacte choreografie gaan vastleggen zodat iedereen exact weet waar hij of zij op welk moment staat.

Mooie Onbekende: Crisis

2010-09-10T01:01:00.001-07:00

Op maandag word ik gebeld door de acteur die in "De Mooie Onbekende" de rollen van de Pool, de hond en de bruidegom speelt. Hij stopt er mee. Hij vindt dat de motivatie er niet meer is en hij kan het niet meer opbrengen om door te gaan. Hij snapt dat hij mij hiermee in de problemen brengt en zegt dat het niet zijn stijl is om de groep in de steek te laten. Aan de ene kant ben ik verbaasd, aan de andere kant niet verbaasd na het gesprek dat we tijdens de laatste repetitie met alle spelers hebben gehad, en ook ben ik boos want natuurlijk voel ik me wel in de steek gelaten. Toch kan ik niet anders dan de beslissing respecteren. Hij vertelt me dat hij op zijn werk erg veel hooi op zijn vork heeft. Ik wens hem sterkte en hang op.

Vervolgens weet ik vierentwintig uur lang niet wat ik er mee aan moet en doe even niks. Ik laat het bezinken. Dan kom ik in actie.

Ik bel spelers en regisseurs uit mijn netwerk en tot mijn eigen verbazing lukt het me om voor de donderdag van de volgende repetitie twee vervangende spelers te vinden. Uit praktische overwegingen besluit ik om de rollen van De Pool/de hond en de bruidegom in tweeën te splitsen zodat het iets makkelijker repeteren is voor de vervangers en vind voor beide een goede vervanger. Pim Dumans van Klein Rotterdams Toneel gaat de bruidegom spelen en Reinier van Mourik zowel Pool als hond. Dat is één. Tweede is om de niet al te gemotiveerde spelers te overtuigen dat we door moeten. Gelukkig kost dat laatste minder moeite dan ik verwacht.

Iedereen is zoals gezegd niet meer al te gemotiveerd omdat de productie al zolang bezig is en het een slepend proces is geworden, maar wil de productie toch afmaken en niet met de kater van een onafgemaakte product achterblijven. Iedereen heeft het druk en zou blij zijn als de donderdagavond een vrije avond zou worden en de meesten willen na afloop van deze productie graag een speelpauze. Maar tegelijk is iedereen nog steeds enthousiast over de groep zelf en de onderlinge samenwerking.

Daarna gaan we aan de slag. We laten Pim, die bij de hele discussie aanwezig is geweest en die ik gelukkig had voorbereid, het tweede en derde bedrijf zien. Dan leest hij samen met Eugenie de tekst van het vierde bedrijf. We bespreken de tekst en tenslotte spelen Pim en Eugenie het bedrijf met de tekst in de hand. Het ziet er goed uit en men heeft er weer vertrouwen in. Tot mijn grote blijdschap is de crisis bezworen en we gaan door.

Nieuwe flyer

2010-08-27T05:11:00.000-07:00

Weer aan de slag met De Mooie Onbekende

2010-08-27T00:33:00.001-07:00

Na zo'n zeven weken rust beginnen we voor het eerst sinds lange tijd aan een nieuwe repetitie voor De Mooie Onbekende in oktober. Dan spelen we op donderdag 15 en zondag 17 oktober in Podium O950 aan de Oostmaaslaan, Rotterdam, op hetzelfde nummer, nummer 950, drie voorstellingen. Niet van de korte versie die we in november speelden, maar een bewerkte versie van het complete stuk. Voor de vakantie hebben we het tweede bedrijf al eens in Delft gespeeld op het Dialogenfestival, het vierde bedrijf heb ik in de vakantie ingekort en nu kunnen we met het complete stuk aan de gang.

Het voelt voor de meesten van ons als een moeten. Aan het einde van de repetitieperiode, in aanloop naar de grote vakantie, vielen steeds meer repetities uit of waren we incompleet, waardoor de drive op den duur steeds minder werd. De laatste repetitie ging zelfs helemaal niet door.

Nu zitten we voor het eerst weer bijna met z'n allen rond de tafel. Twee afwezigen, eentje wegens vakantie, een ander wegens andere verplichtingen. Toch doen we een doorloop 'om er weer in te komen'. Guido vult het ontbreken van Ulrich in, en ikzelf doe mijn best om de advocaat te spelen zodat we voor de anderen toch het gevoel terug kunnen geven het hele stuk eens te spelen. Allen hebben we het gevoel dat Zweitze beter en gevaarlijker speelt dan ooit. Hij geeft een andere invulling aan zijn rol waarvan iedereen onder de indruk is. Dat is goed voor de sfeer, want na afloop heeft iedereen toch het gevoel er weer meer in te zitten. Er moet natuurlijk ook hard gewerkt worden. We hebben twee maanden waarin we veel moeten doorlopen. Aan het vierde bedrijf moet nog even hard getrokken worden, de overige bedrijven kan aan geslepen worden totdat de hele voorstelling loopt als een trein. Ik heb er vertrouwen in en ik heb er zin in.

Tijdens de wedstrijd

2010-08-27T00:32:00.001-07:00

Bijna gaat de repetitie niet door omdat Nederland tegen Kameroen speelt op onze vaste repetitieavond. Gelukkig weet ik mijn spelers van het belang van deze één-na-laatste-repetitie voor de zomerstop te overtuigen. We gaan aan de slag met een doorloop. Eindelijk spelen we het stuk eens helemaal, in de lange versie. Met één speler minder die op vakantie is en die tijdens het spelen door anderen wordt vervangen. Voor het eerst kan ik de hele Mooie Onbekende in haar geheel zien.

We starten met weinig concentratie en zelfs met twee spelers minder, want één van de spelers is iets later. Regelmatig is de concentratie weg en schiet één van hen in de lach. Ondanks dat is het goed om op deze wijze te ontdekken wat er nog moet gebeuren. Duidelijk wordt dat het vierde bedrijf te lang is. Omdat we in de oneven bedrijven (1, 3 en 5) nogal wat hebben geschrapt is dat bedrijf buitenproportioneel lang. Daar zal ik samen met de dramaturg nog eens naar moeten kijken. Volgende week doen we nog een doorloop, dan hopelijk met iedereen.

Experiment

2010-08-27T00:31:00.001-07:00

Met de weinige spelers die bij de repetitie van De Mooie Onbekende aanwezig zijn doe ik een experiment. De scène is een dialoog tussen de Mooie Onbekende en haar aanstaande echtgenoot. De hoofdrolspeelster die de Mooie Onbekende speelt is niet aanwezig. De echtgenoot wel. En twee andere spelers, een vrouw, Monique, en een man, John. Als experiment laat ik de scène spelen met verschillende tegenspelers om te zien of daar verschillende resultaten uitkomen. Het is jammer dat er maar drie spelers zijn, het liefst had ik de scène met bijvoorbeeld vier of vijf verschillende tegenspelers willen doen. Toch is het resultaat interessant en blijft de scène steeds spannend. Guido als de echtgenoot groeit in de loop van de avond steeds meer in zijn rol en moet tegelijk steeds anders reageren op zijn tegenspeler. We doen eerst twee keer de scène met Monique als tegenspeelster, daarna twee keer met John. Het grappige is dat John de rol mijns inziens 'vrouwelijker' speelt dan Monique, gevoeliger. Monique is harder en daarin 'mannelijker'.

Een experiment dat ik nog wel eens wil herhalen. Het kwam voort uit de idee dat een acteur altijd 'in het moment' moet zijn, moet reageren op wat de omgeving en de tegenspeler aan tegenwerk biedt. Altijd alert en altijd reagerend wat er op datzelfde moment gebeurt en geen lesje moet afdraaien. In een toneelstuk moet het lijken of alles altijd nieuw is en pas ontdekt wordt.

Nuttig

2010-08-27T00:29:00.001-07:00

Als ik aankom bij het repetitielokaal zijn er mensen in het gebouw. Dat gebeurt vaker. Maar ook de grote zaal waar wij repeteren blijkt bezet. Er is een vergadering aan de gang en deze mensen hebben de zaal gereserveerd. Wij zijn niet afgezegd. Dus is er een probleem. De vrouw die deelneemt aan de vergadering belt met iemand die er meer van zou moeten weten. Hij vertelt me dat dit soort vergaderingen altijd voorrang heeft boven een verhuur en dat wij moeten verhuizen naar een andere ruimte in het gebouw. Dat is lastig voor ons maar ik kan de vergadering moeilijk wegsturen. Dus trekken we ons terug in een kleine vergaderruimte met een grote ovale tafel.

Daar bespreken we uitgebreid het Dialogenfestival en de mening van de jury. Op sommige punten geven we de jury gelijk, wij zijn tenslotte bevooroordeeld maar over het algemeen staan we achter onze eigen dialoog. De groep die door de jury als winnaar van de avond werd aangewezen was ook niet onze mening dus wellicht had de jury een andere smaak of mening dan wij.

Ook bespreken we repetitiedata en speeldata. We komen voorlopig uit op donderdag 15 en zondag 17 oktober (matinee en avondvoorstelling).

Daarna lezen we het hele stuk zonder het vierde bedrijf omdat de acteur die Leon speelt niet aanwezig is. Tussendoor wordt er veel gediscussieerd over de gevolgen van het toevoegen van het tweede bedrijf. Allerlei onderdelen in het stuk krijgen een andere of nieuwe betekenis. Uiteindelijk ga ik met een goed gevoel naar huis. Een nuttige avond ondanks de slechte start.

Mooie Onbekende op het Dialogenfestival

2010-08-27T00:22:00.001-07:00

Nog een tikkeltje beduusd en met een pijnlijke knie loop ik voorzichtig naar het Microtheater. Daar is de technicus druk bezig om het licht aan de praat te krijgen en mijn drie spelers zitten rustig te wachten. We doen een snelle doorloop van de dialoog, verkennen de ruimte en ik geef summier wat aanwijzingen waar het net iets beter kan. Dan lopen we Delft in om wat te gaan eten. Als ik opsta voel ik mijn been goed, als ik het niet beweeg wordt het stijf en gaat het meer pijn doen bij het opstaan. We eten een simpele wok-maaltijd bij de plaatselijke Daily Wok en lopen dan weer terug.

In het theater is alles nu in gereedheid voor de eerste avond van het Dialogenfestival. De bezoekers zien vier dialogen, wij zijn als derde. De eerste dialoog is een zelfgeschreven dialoog over twee stewardessen. Ik vind het nogal flauw, voorspelbaar en oppervlakkig, alle cliché's over stewardessen komen voorbij. Wel wordt op een grappige manier gebruik gemaakt van de locatie als één van de twee dames naar de wc gaat en doortrekt. De wc is rechts van het podium en het spoelen van de wc is in de zaal goed te horen. Mooie vondst.

De tweede dialoog is erg goed. De tekst is van Sanne Vogel, iemand die ik ken als toneelspeelster maar niet als schrijfster, het blijkt een spannende en intrigerende tekst. Twee meisjes, jongedames, jonge vrouwen, wat ze precies zijn blijft enigszins onduidelijk, hebben hun moeder ergens boven in een kamer opgesloten en zijn nu de baas in huis. Er wordt spannend gespeeld, vooral de kleine blonde is erg goed in het timen van haar grappen. Niet verstandig is dat ze het achterdoek open hebben gelaten waardoor de lampen fel weerkaatsen en het publiek in de zaal grotendeels verblinden. Maar ik schat de dialoog in als een winnaar van deze avond. Uiteindelijk kiest het publiek dit stuk als winnaar.

De derde dialoog is van mijn eigen spelers, de dialoog tussen De Mooie Onbekende en Lutter in het gezelschap van diens hond Gero. Ik geef van te voren een kleine inleiding over het voorafgaande. Dan spelen de spelers een spannende en mijns inziens overtuigende dialoog. Alle drie de spelers zijn op hun best en laten dingen zien die ze nog niet eerder hebben laten zien. Ik ben onder de indruk en ook het publiek applaudiseert luid.

De laatste dialoog is uit een absurdistisch stuk van Arrabal, Op weg naar Tar. Ik houd niet zo van dit soort stukken en dat wordt door deze dialoog weer eens bevestigd. Een man en een vrouw zijn op weg naar Tar en maken ruzie met elkaar en zijn lief voor elkaar. Waar de omslagen vandaan komen is me niet duidelijk, ik kan het niet volgen en mijn gedachten dwalen regelmatig af naar andere dingen (het ongeluk, mijn eigen dialoog). Toch kiest de jury dit stuk als winnaar van deze avond en stuurt het door naar de finale. Een voor mij onbegrijpelijke keuze.

Dialoog tussen hond en vrouw

2010-08-27T00:21:00.001-07:00

Voorafgaand aan de repetitie laat ik mijn spelers een scène zien uit de film De Jurk van Alex van Warmerdam. Een scène die sterk lijkt op de scène die wij aan het repeteren zijn. Een treinconducteur dringt binnen in de kamer van een jong meisje en dwingt haar dingen te doen en te zeggen die ze niet wil. De treinconducteur is net als Lutter in De Mooie Onbekende een regisseur van het spel dat hij samen met het slachtoffer speelt. De gelijkenissen zijn frappant.

We werken aan de scène, het tweede bedrijf van het stuk. Ditmaal met kledingstukken en requisieten. We schieten behoorlijk op. Aan het einde van de avond staat de scène goed in de steigers. Vooral de rol van de hond krijgt vanavond goed en duidelijk vorm. Nu is het alleen nog de teksten goed uit het hoofd leren en kunnen we de komende twee weken de puntjes op de i zetten voor het Dialogenfestival op 16 en 17 april in het Microtheater van theatergroep De Flits in Delft. We weten alleen nog steeds niet op welke avond we spelen. Dus daarover later meer.

Als de kat van huis is...

2010-08-27T00:20:00.001-07:00

Als de kat van huis is dansen de muizen op tafel, zei mijn moeder altijd. Even lijkt het er op dat dat ook bij De Mooie Onbekende is gebeurd. Tijdens mijn reis naar Rome heeft Dokter Kees, mijn dramaturg, de repetitie overgenomen en als ik op zondag terugkeer is er een mail. Of ik hem de volgende dag wil bellen als ik bekomen ben van Rome. Dat doe ik. Tijdens mijn afwezigheid heeft een uitgebreide discussie plaatsgevonden over het tijdpad en de haalbaarheid om het stuk over een week of vier (eind april) op de planken te zetten. De overgang van de eenakterversie naar een avondvullende versie blijkt moeilijker dan door ons ingeschat. Ik vraag hem of er ook een vertrouwenscrisis is maar hij verzekert me dat dat niet het geval is. Ik ben enigszins angstig omdat ik al eens eerder heb meegemaakt dat een groep bij een herneming van een stuk ernstig ruzie kreeg en sluimerende conflicten ineens boven kwamen. Maar dat is hier niet het geval. Dat blijkt ook als we de donderdag er op onder mijn leiding weer vergaderen en vervolgens repeteren. Iedereen verzekert me dat er op dat vlak niets aan de hand is. Iedereen wil graag met elkaar verder en nadat de lucht geklaard is repeteren we aan het tweede bedrijf. Het bedrijf waarin De Mooie Onbekende wordt aangerand door Lutter. We besluiten om de komende drie weken aan dit bedrijf te werken voor het Dialogenfestival op 16 en 17 april in Delft. Daarna gaan we verder met het hele stuk dat dan pas in september op de planken hoeft te staan. Ik ben opgelucht maar ik niet alleen, ook de groep is opgelucht dat de druk van de ketel is om het stuk eind april al te gaan spelen.

Nieuwe inzichten

2010-02-26T05:23:00.000-08:00

Drie weken zijn we nu bezig met de lange versie van De Mooie Onbekende. De eerste repetitie was een praatrepetitie over de twee grote scènes die Dokter Kees en ik uit de eenakterversie hadden gesneden. Een scène tussen De Mooie Onbekende en Lutter, waarin ze wordt aangerand door de laatste, en een scène tussen De Mooie Onbekende en haar aanstaande echtgenoot waarin ze besluit terug te gaan naar het Duitse plaatsje waar haar zoveel naars is aangedaan.

De tweede repetitie hebben we gewerkt aan het derde bedrijf en gisteravond aan het eerste. Met het terugplaatsen van de weggesneden teksten komen er allerlei nieuwe inzichten naar boven over het stuk en over de personages. Lutter die in de eenakterversie een overduidelijke nare man was, wordt nu meer een gek, een gestoord personage. De rollen van mevrouw Mielke en de Mooie Onbekende krijgen meer diepte. Dat kwam gisteren duidelijk naar voren bij het repeteren van de opkomst van de Mooie Onbekende en haar ontvangst door de hotelhoudster, mevrouw Mielke.

Ook het ritme in de voorstelling verandert. Was het tempo in de eenakter erg hoog, nu zijn er meer rustpunten, maar daardoor is er ook meer spanning.

Foto: scène uit het eerste bedrijf, foto van Kees Deenik die ook een eigen fotoblog heeft.

Het 'Vermoeden' wint Vlaardings Eenakterfestival

2009-11-16T05:31:00.001-08:00

Afgelopen zaterdag 14 november 2009 heeft Het 'Vermoeden' met de voorstelling De Mooie Onbekende het Vlaardings Eenakterfestival gewonnen. De jury prees de vormgeving, het spel en de regie en het gebruik van de muziek in de voorstelling.

De Mooie Onbekende

2009-11-02T07:44:00.000-08:00

Stichting Het 'Vermoeden' speelt
DE MOOIE ONBEKENDE
van Klaus Pohl

Met Petto Koop, John Schneider, Jetty Smit, Monique van der Stoel, Eugenie van Vendeloo, Guido Mulder, Zweitze Zwart en Henk Derksen

Vormgeving: Gerda Brinkman
Dramatugie: Kees Deenik
Regie: Fedde Spoel

Deze voorstelling maakt onderdeel uit van het Eenakterfestival Rotterdam. Op dezelfde avond spelen ook De Poel (Gelukkiger Dagen) en VZOD (en toen ontmoette ik een groot wit konijn).

De voorstelling kwam tot stand met dank aan de Dienst Kunst en Cultuur van de gemeente Rotterdam, het Prins Bernhard Cultuurfonds, de Erasmusstichting, de Stichting ter Bevordering van Volkskracht en de deelgemeente Kralingen/Crooswijk

Het Vermoeden

2009-07-09T00:28:00.000-07:00

Stichting Het 'Vermoeden' werd in 1995 opgericht naar aanleiding van het huiskamertoneelstuk van toneelgroep Rogeto met dezelfde naam. In oktober 1996 bracht de stichting de tweede huiskamervoorstelling uit. Onder het motto: De hel bij u thuis speelde zij meer dan vijftien keer Met Gesloten Deuren van Jean Paul Sartre. Daar tussendoor werd de voorstelling De Naakte Reis gespeeld in en rondom het Rotterdams Centrum voor Theater. Dit in het kader van de werkplaatsen die het RCTh organiseert. In 1997 werd de voorstelling Een dak boven je hoofd gespeeld onderin de Marinatoren op de Kop van Zuid bij de opening van het jaarlijkse Wilhelmina's Zomer. In mei 2000 werden de voorstellingen van het derde huiskamerstuk Rosmersholm, de geschiedenis van uw huis gespeeld., waarin een vrouw door een huis dwaalt en vertelt over wat ze daar heeft meegemaakt.
In 2001 werd een groot project gedaan met de bewoners van de Rotterdamse wijk De Esch over de geschiedenis van het waterleidingbedrijf dat daar voorheen was gevestigd. Dit stuk, gebaseerd op herinneringen van oudwerknemers en speciaal voor Het 'Vermoeden' geschreven door Rita Muilwijk, werd buiten gespeeld en had de titel Poseidons toorn. Daarna maakte Het 'Vermoeden' nog één grote productie, voor de Stichting Beeldend Economische Projecten (BEP): Romeo en Julia. Met wijkbewoners uit de stadsdriehoek werd een stomme versie gemaakt van Shakespeare's liefdesdrama, waarbij een rapper het verhaal vertelde. Na Romeo en Julia werden nog slechts een aantal kleine voorstellingen gemaakt door regisseur Fedde Spoel. Twee monologen (waarvan Mind The Gap [zie illustratie] door Denise Beeckmans werd genomineerd) en drie korte stukken voor De Avond van het Korte Stuk.

De stichting werd voor het maken van al deze voorstellingen gesubsidieerd door de Rotterdamse Kunststichting, en door de Erasmusstichting, de Stichting ter Bevordering van Volkskracht, het Anjerfonds en Rotterdam Festivals. De kosten van de voorstelling De hel bij u thuis werden gedekt door de uitkoopsommen . Regisseur en voorzitter van de stichting is Fedde Spoel, bestuursleden zijn twee regisseurs, te weten Heleen van der Jagt en Mariëlle van de Griendt.