Nieuwe voorstellingen Philip Glass

Binnenkort nieuwe voorstellingen van Philip Glass koopt een brood door Het Vermoeden.

In het atelier van City Art (Chris Ripken) speelt Stichting Het Vermoeden het absurde theaterstuk Philip Glass koopt een brood. Waarin de spelers spreken zoals de muziek van Glass klinkt. Omlijst met geweldige jazzmuziek van de Amerikaanse saxofonist Zane Massy.

Theaterstichting Het Vermoeden 

Een theaterstichting die bijzondere producties maakt, altijd op locatie. Ditmaal in het atelier van City Art aan de Insulindestraat 248 in het Oude Noorden. Spelers: Barry Kors, Marina Meijers, Fedde Spoel en Adrie van Wijk. Tekst: David Ives. Vormgeving: Gerda Brinkman. Regie: Fedde Spoel 

City Art

City Art Rotterdam nieuw podium voor beeld en geluid. City Art Rotterdam biedt kunstenaars, uit elke discipline een podium om hun "kunsten"te tonen. Hoge kunst laagdrempelig tonen, de verschillende disciplines samen te laten gaan, kunstenaars een podium bieden, publiek boeien, discussie oproepen en ideeen stimuleren.

Te zien 

Theatervoorstelling met live jazzmuziek van Zane Massy.

Vrijdag 14, zaterdag 15 november, 20.30 uur 

City Art, Insulindestraat 248, 3037 BL Rotterdam 

Prijs: € 10,=. 

Kaarten en reserveren: www.hoenu.nl 

Informatie: feddespoel@feddespoel.nl, 06 41212 449

Met dank aan de Rotterdamse Raad voor Kunst en Cultuur en Deelgemeente Kralingen/Crooswijk

Philip Glass op Delft Fringe

Twee keer een half uur lang ben ik Philip Glass. Op vrijdagavond spelen we met Het Vermoeden de voorstelling Philip Glass koopt een brood tijdens Delft Fringe in Blueberry's Lunch Café. Delft Fringe is een theaterfestival op onverwachte plaatsen met 200 acts op 100 locaties en met 1000 voorstellingen. Een festival waar helaas nog te weinig mensen vanaf weten. Ondanks vele banieren in de stad om de locaties aan te geven, leeft het niet echt in de stad. Ook is niet van te voren duidelijk wat het niveau is van een voorstelling en dat niveau loopt nogal uiteen.

Dat neemt niet weg dat wij met veel plezier onze twee voorstellingen spelen voor een publiek van ca. 15 man, de eerste keer, en ca. 25 man, de tweede keer. Omdat Pim om privéredenen niet langer de rol van Philip Glass op zich wilde nemen, was het de meest logische keuze dat ik zijn rol zou overnemen. Dus de eerste voorstelling om zeven uur 's avonds is mijn vuurdoop. Wonderlijk genoeg ben ik niet eens al te zenuwachtig. Ik voel me goed voorbereid, ik ken mijn tekst en weet wat ik moet doen. De drie anderen hebben de voorstelling al vier keer voor publiek gespeeld en ik weet dat ik op hen kan vertrouwen. Toch is de eerste nog een beetje onevenwichtig. Op ca. driekwart van de voorstelling zakt onze concentratie wat in maar we weten ons er goed doorheen te slaan.

Tussen de eerste en de tweede voorstelling lopen we naar een terras om te eten. Ik heb net als al eerder toen we van de parkeerplaats bepakt en bezakt lopend op weg waren naar de speellocatie, het bijzondere warme gevoel om met een groep toneelspelers gezamenlijk op weg te zijn. Wij tegen de rest van de wereld. Een heerlijk en lang vergeten gevoel.

Voordat we voor de tweede keer op gaan flyeren we nog wat op de markt en dat levert nog wat extra bezoekers op. Ondanks een dronken man in het publiek, die gelukkig al snel het pand verlaat, spelen we een evenwichtiger voorstelling dan de eerste keer en moe maar voldaan drinken we gezamenlijk een glas aan de bar en bedanken Taco, de eigenaar van Blueberry's. Net als vorig jaar, toen ik met Marjanne Tsjechov speelde in De Klomp, werden we hier goed ontvangen en geholpen. Volgend jaar doe ik graag weer mee met Delft Fringe.

In september spelen we Philip Glass koopt een brood nog een aantal keren. De data zijn nog niet bekend maar houd dit blog in de gaten als je benieuwd bent geworden naar de voorstelling.

Philip Glass te zien op Delft Fringe

Op vrijdag 6 juni speelt Het Vermoeden de voorstelling "Philip Glass koopt een brood" op Delft Fringe in het Blueberry Lunch Cafe, Brabantse Turfmarkt 32A, 2611 CN Delft. Aanvangstijden 19.00 en 22.00 uur.

Reserveren nu mogelijk

Het is nu mogelijk te reserveren voor de eerstvolgende voorstelling van Het Vermoeden: Philip Glass koopt een brood.

In de winkel van La Vita è Bella speelt Stichting Het Vermoeden het absurde theaterstuk Philip Glass koopt een brood. Waarin de spelers spreken zoals de muziek van Glass klinkt. Omlijst met heerlijke Italiaanse delicatessen. Dubbel genieten dus. Waan jezelf midden in januari in een bakkerij op het zomerse Sicilië. 

Theaterstichting Het Vermoeden 

Een theaterstichting die bijzondere producties maakt, altijd op locatie. Ditmaal in de winkel van La Vita è Bella Catering aan de Oostzeedijk in Kralingen. Spelers: Pim Dumans, Barry Kors, Marina Meijers en Adrie van Wijk. Tekst: David Ives. Vormgeving: Gerda Brinkman. Regie: Fedde Spoel 

La Vita è Bella catering 

Sinds 2006 bestaat deze Italiaanse speciaalzaak in Kralingen. Peppe en Linda zijn twee rasechte Sicilianen die van hun passie hun werk hebben gemaakt. Trots op hun Italiaanse nationaliteit willen ze hun enthousiasme voor dit land graag met u delen. Ze importeren uitsluitend ambachtelijke producten afkomstig van kleine, overwegend familiebedrijven. 

Te zien 

Theatervoorstelling met Italiaanse antipasti, wijn en ter plekke vers bereide pasta 

Vrijdag 17, zaterdag 18, donderdag 23 en vrijdag 24 januari, 19.30 uur 

La Vita è Bella, Oostzeedijk Beneden 229, 3061 VT Rotterdam 

Prijs: € 39,95 all-in. 

Kaarten en reserveren: www.hoenu.nl 

Informatie: feddespoel@feddespoel.nl, 06 41212 449

Met dank aan de Rotterdamse Raad voor Kunst en Cultuur en Deelgemeente Kralingen/Crooswijk

Kunstroute

Tijdens de Kunstroute Kralingen/Crooswijk spelen we een klein voorproefje van Philip Glass koopt een brood bij Utopia in Hal 3 aan de Watertorenweg. Het is vreselijk weer en ik verwacht niet veel publiek als ik rond één uur naar de Hal vertrek. Samen met de spelers heb ik vier korte stukken uit het gehele stuk voorbereid. Daartussendoor vertellen de spelers in eigen woorden waar het stuk over gaat.

Gelukkig loopt de hal in de loop der middag aardig vol met bezoekers van de Kunstroute. We spelen de preview twee keer. Goede reacties op dit wonderlijke stuk en een aantal mensen plaatst naam en emailadres op een lijst om op de hoogte te worden gehouden.

Ondertussen is de locatie waar we gaan spelen gewijzigd. Osteria Vicini leek me toch te luidruchtig. Daarom spelen we het stuk nu in januari in La Vita e Bella, de delicatessenwinkel aan de Oostzeedijk. Daarover later meer.

Dans

Omdat een speler ziek is en de andere een belangrijke vergadering moete bijwonen, heb ik nog maar twee spelers over tijdens de repetitie. Dat geeft niet want ik wil de dans oefenen die ik heb bedacht en daar hebben we nu alle tijd voor zonder dat twee spelers aan de kant moeten zitten toekijken.

Ik heb een geweldig muziekstuk gevonden van de Daft Beatles, een mash up van twee tracks. Heart of Glass van Blondie vermengd meteen strijkkwartet van Philip Glass. Een ingenieus stukje werk. Daarop maak ik samen met mijn spelers, Pim en Adrie, een dans. Het is puzzelen wat werkt en niet werkt, maar in de loop van de avond ontstaat stukje bij beetje een herhaalbare dans. Gedeeltelijk geïmproviseerd en daardoor levend, maar steeds opnieuw te reproduceren.

Gloeiend van tevredenheid fiets ik naar huis.

Realisme

We werken aan het begin en het einde van het stuk. De twee min of meer realistische scènes. Op zich makkelijk te realiseren en te spelen maar we werken er toch zo lang aan tot het goed is.

Dan oefenen we een dans tussen de Tweede Vrouw en Philip Glass. Een dans met colbert en stropdas. Sommige stukjes zijn erg mooi. Volgende week verder met afmaken van deze scène door de mooiste stukken uit te kiezen en die uit te werken.

Verder herhalen we de dansjes van de week er voor.

Rolinterviews

Ik ga verder met de twee overige rolinterviews maar veel fiducie heb ik er uiteindelijk niet in. Ik denk niet dat we er iets mee doen. Maar wie weet komt het toch nog van pas.

Ditmaal start ik de repetitie met drie keer het stuk lezen. Dit wil ik iedere keer doen om de tekst en het samenzeggen er in te rammen. Ondanks het feit dat we dit keer maar met zijn drieën zijn, houd ik er toch aan vast.

Daarna gaan we opnieuw bewegen. Een aantal korte stukjes. Een stukje met een zelfgemaakte dans, samengesteld uit wat de drie spelers hebben gemaakt. Daarna met tekst. Het is een stuk tekst dat eigenlijk met vier personen tegelijk gezegd moet worden, maar dat leren we de afwezige Tweede Vrouw later wel aan.

Dan doen we de korte monoloog van Philip Glass waarbij de twee overgebleven spelers lange tonen zingen. Ziet er mooi uit. Ik maak van beide gerepeteerde scènes filmpjes met mijn mobiel zodat we het beter kunnen onthouden.

In het weekend ontdek ik dat het scenario van de nieuwste film van Roman Polanski, een van mijn favoriete filmregisseurs, is gebaseerd op een theaterstuk van David Ives. De film heet Venus in furs, gebaseerd op het boek van Leopold Sacher-Masoch, Venus im Pelz, en gaat over een regisseur op zoek naar een Wanda voor zijn toneelstuk. De vrouw die auditie komt doen lijkt niet alleen op Wanda maar ze lijkt haar zelf te zijn.

Kwartet met de vormgeefster

Ditmaal zijn we wel met vier spelers en het eerste wat we doen is de tekst een keer opnemen. Dat moet het voor de spelers makkelijker maken om de tekst uit het hoofd te leren. Want het is niet makkelijk een tekst als deze uit het hoofd te leren.

Daarna doen we opnieuw een aantal bewegingsoefeningen. Ditmaal twee aan twee. De duo's bewegen elkaar kopiërend door de ruimte. Misschien moet ik sommige dingen gaan filmen om alle bewegingen te kunnen onthouden.

Eerst bewegen de mannen en de vrouwen twee aan twee samen. Vooral de beweging van de mannenhanden langs het silhouet van de vrouwen is erg mooi.

Dan laat ik De Tweede Vrouw en Philip Glass een dans doen waarbij de Bakker en De Eerste Vrouw toekijken. Ook erg bijzonder.

Dan doen we een rolinterview op verzoek van de vormgeefster die meer wil weten over de achtergrond van de personages om ze zo een bijbehorend kostuum aan te meten. We doen er twee. Eentje met de Bakker en eentje met De Tweede Vrouw. De andere twee bewaren we voor een volgende repetitie. Ik denk niet dat we er veel aan hebben, maar het kan voor de realistische scènes handig zijn.

Aan het einde van de repetitie vragen de spelers me wanneer we dingen gaan vastleggen. Volgende week beloof ik.

In de trein naar Enschede discussieer ik nog met de vormgeefster over het stuk. Ook zij is niet echt onder de indruk van de rolinterviews. Misschien is een uniforme kleding met detailverschillen beter.

Trio

Omdat Pim er vandaag niet is repeteren we met zijn drieën. Er zijn maar kleine stukjes tekst waarin Philip Glass (de rol van Pim) niet voorkomt dus veel kunnen we niet doen met de tekst, maar dat geeft ons in ieder geval de kans om veel te experimenteren. Met beweging, met stem en ditmaal ook met muziek. Mijn spelers zijn in ieder geval goed gemotiveerd en proberen alles uit wat ik hen voorstel.

Ik laat hen de oefening van de vorige keer herhalen waarbij de spelers met zijn drieën door de ruimte bewegen en voeg ditmaal muziek van Philip Glass toe. Een aantal bewegingen onthoud ik en wil ik graag vasthouden. Zo is er de beweging van kijken met een hand boven de ogen. Een beweging die een aantal keren terugkeert tijdens de repetitie. Maar ook merk ik dat de spelers gedurende de avond meer op elkaar ingespeeld raken.

We improviseren met zang-achtige tekst maar daar ben ik nog niet echt enthousiast over. Wel is het duidelijk dat het hen niet aan ritmegevoel ontbreekt. Dat zit wel goed. Voldaan sluit ik de repetitie af en vraag mijn spelers wat zij er van vinden. Ook zij zijn enthousiast over de repetities die soms meer op een work-out lijken dan op een theaterrepetitie. De vraag komt op of we tot het einde en tot tijdens de voorstelling zelf blijven improviseren. Ik zeg dat dat niet mijn bedoeling is maar wie weet ontstaan er scènes die elke keer opnieuw improviserend tot stand kunnen komen. Het is een proces van voortschrijdend inzicht.

Beweging

Vorige keer konden we niet in onze repetitieruimte, deze keer wel. Maar daarom doen we op de warmste dag van het jaar een bewegingsrepetitie. Terwijl de mussen dood van het dak vallen, lopen, rennen en springen mijn spelers in het rond. Ik heb een aantal op de methode viewpoints gebaseerde oefeningen bedacht en gebruikt. Was het de vorige keer een repetitie waarbij alleen gesproken werd, ditmaal is het bijna een repetitie zonder woorden. Ik zie veel mooie bewegingen, luister ook naar de geluiden die sommige bewegingen maken en raak geïnspireerd.

Ik doe een oefening waarbij de spelers met elkaar een lijn, een cirkel of een kluitje moeten vormen, zonder dat iemand de leiding heeft of neemt, en ik merk dat de vier spelers geconcentreerd werken en goed op elkaar letten. Dit soort oefeningen heeft een verbindende werking in een groep.

Ook mooi is de oefening waarbij in een groepje van drie twee spelers de beweging van een leider imiteren. De drie spelers vormen in deze oefening een driehoek en de punt van de driehoek is de richting waar alle spelers naar toe kijken. Verandert de blikrichting, bijvoorbeeld door een draai, dan wordt een ander de leider. Op deze manier is steeds een ander degene die aangeeft hoe er bewogen moet worden. Een oefening om nog eens te herhalen.

In deze repetitie stuur ik de spelers tijdens de oefeningen weinig. Ik laat hen tamelijk vrij bewegen om te kijken wat ze mij uit zichzelf aanbieden. Dat is mijns inziens veel. Na afloop evalueren we de avond en iedereen is enthousiast. Moe en voldaan zijn de spelers maar ik merk dat ze zich uitgedaagd voelen. Ik ben heel blij met wat de spelers mij hebben geboden. 

Na een aanvankelijk moeilijke start omdat een speler helaas niet mee wilde doen (zijn goed recht en no hard feelings) zijn we nu met deze twee eerste echte repetities goed van start gegaan. Er zullen vast nog moeizame periodes komen in het repetitieproces maar nu ga ik in ieder geval met een goed gevoel vier weken op vakantie.

Van start

 We zijn gestart. Afgelopen dinsdag konden we helaas niet terecht in de door mij gereserveerde repetitieruimte maar we zijn wel compleet. Barry Kors vervangt Petto Koop als de bakker. We oefenen ditmaal opnieuw in een huiskamer, een tekstrepetitie. Gezeten in stoelen, met de tekst op schoot gaan we een keer of acht door de tekst heen. Hardop lezend met de ene keer de nadruk op tempo, dan weer op toonhoogte. Ook besteed ik veel aandacht aan de stiltes. Hoe vaker we de tekst doen, hoe meer die gaat leven.Tot besluit laat ik de spelers nog wat inspiratiebronnen zien. Een filmpje over beweger Jennifer Monson en een promotievideo van de voorstelling While we were holding it together van Ivana Muller. Volgende keer gaan we niet praten maar bewegen! De voorstelling Philip Glass koopt een brood wordt eind november/begin december gespeeld in Osteria Vicini aan de Korte Kade in Kralingen, Rotterdam.

P.S. De tekening bovenaan gaat over het boek dat ik aan het lezen was.

Tegenslag

Dinsdag 11 juni komen we met zijn vijven bij elkaar om de tekst van het stuk te lezen. Petto is nog niet overtuigd van de kracht van het stuk. Ik merk dat ik het moeilijk vind om uit te leggen wat die kracht dan is. Het is een gevoel dat me zegt dat Philip Glass koopt een brood een goed stuk is, net zoals de andere twee stukken van dezelfde schrijver die ik heb geregisseerd. Maar waar hem dat precies in zit is zelfs mijzelf minder duidelijk.

We lezen het stuk en halverwege als de spelers er een beetje in zitten en de tekst begint te lopen moet ik van tijd tot tijd glimlachen en soms zelfs echt lachen. Het stuk heeft een dadaistische humor die me aan Wim T. Schippers doet denken. De tekst is wel erg kort. Zo'n vijf minuten kost het om hem helemaal te lezen. 

We praten. Petto is nog niet overtuigd. De anderen willen er graag voor gaan. Pim moest bij de muziek van Philip Glass denken aan de film Glas van Bert Haanstra. Ik laat een stukje daarvan zien op mijn iPad. Ook laat ik een mashup horen van de Daftbeatles, Heart of Glass van Blondie vermengd met muziek van Philip Glass. Beide zouden we kunnen gebruiken in de voorstelling.

Petto stelt voor om het stuk nogmaals te lezen, wat ook mijn idee is. We lezen het stuk een tweede keer en ik vind het nog sprankelender en intrigerender dan de eerste keer. We maken een afspraak voor een eerste repetitie op dinsdag 2 juli aanstaande. Maar Petto twijfelt nog steeds. Ik benadruk dat hij alleen mee moet doen als hij het zelf wil. Ook de andere spelers willen graag dat Petto mee doet en vragen hem om deze uitdaging aan te gaan. Iets te doen wat hij nooit eerder heeft gedaan.

Maar een paar dagen later belt Petto op. Hij heeft besloten niet mee te doen. Wil mij en de andere spelers niet teleurstellen maar wil tegelijk voorkomen dat hij halverwege of na de eerste drie of vier weken stopt. Ik geef hem gelijk. Maar het is nogal een tegenslag. Nu moet ik een vervanger zoeken voor de rol van de bakker.

Vergadering

Met de spelers van Philip Glass koopt een brood spreek ik af in Osteria Vicini aan de Kortekade in Kralingen. Hier gaan we het volgende stuk van Het Vermoeden in november spelen en dit is een goede gelegenheid hen de locatie te laten zien. Tegelijk stel ik hen voor aan de uitbater van het restaurant. Nu de subsidie is toegezegd kan het serieuze werk beginnen.

Het is druk op donderdagavond in het restaurant en dat betekent veel lawaai. Ook in de mercato (Italiaans voor markt) waar we willen spelen. Verder heeft Petto Koop die in het stuk de bakker zal spelen nog twijfels. Zal zo'n abstract stuk een publiek kunnen aanspreken? Ik ben overtuigd van wel en refereer aan mijn ervaringen met Duizend Bommen en Granaten, ook een stuk dat bij aanvang nergens over ging. Pim Dumans die de rol van Philip Glass op zich zal nemen heeft door de ervaring met dat stuk en omdat hij al diverse malen onder mijn regie heeft gespeeld, meer vertrouwen dat het wel goed zal komen. Maar hij wijst me er op dat Duizend Bommen eigenlijk uit losse stukjes bestond. Verschillende trucjes achter elkaar. Het zou mooi zijn als we dat in dit stuk kunnen voorkomen. Dat het een vloeiend stuk wordt zoals ook de in muziek van Philip Glass de verschillende sferen en gedeelten langzaam in elkaar overvloeien.

Met de twee dames, Adrie van Wijk en Marina Meijers, heb ik nooit eerder gewerkt. Ze willen zich er graag op storten. Staan er voor open en zijn overal voor in. Maar allemaal zijn we ons er van bewust dat het een moeilijk stuk kan zijn om in te studeren. Een stuk toneeltekst in vier kolommen. Een tekst zonder logica. Een grote uitdaging.

We gaan uiteen met het besluit om op 11 juni te gaan lezen. Ik maak eerst de vertaling af. Die stuur ik hen vast toe zodat zij zich op de leessessie kunnen voorbereiden. Dan weten we meer en kunnen we besluiten samen door te gaan. Uiteraard hoop ik niet dat ik na die sessie nieuwe spelers hoef te zoeken. Maar eerlijk gezegd heb ik daar wel vertrouwen in.

Fedde Spoel

Philip Glass koopt een brood

De eerstvolgende productie van Stichting Het Vermoeden is Philip Glass koopt een brood. Dit weekend kwam de brief van de deelgemeente Kralingen-Crooswijk binnen dat ze de door ons ingeleverde subsidieaanvraag hebben gehonoreerd voor het volledige bedrag. Dat is een goed begin. Nu wachten op wat de Rotterdamse Raad van Cultuur besluit.

Philip Glass koopt een brood is een kort stuk van David Ives en gaat over wat de titel belooft. Twee dames in een bakkerswinkel herkennen de componist aan de toonbank. Dat is het begin van intrigerend en wervelend spel van herhalingen met woorden, zoals de muziek van Glass vol zit met herhalingen van noten.

Spelers die ik heb benaderd voor dit stuk zijn Pim Dumans in de rol van Philip Glass, Petto Koop als de bakker, en Adrie van Wijk en Marina Meijers als de twee naamloze dames. Het stuk wordt ergens in oktober-november uitgevoerd in het Kralingse restaurant Osteria Vicino aan de Korte Kade 63-69.